Juliusz Rómmel

Juliusz Karol Wilhelm Józef Rómmel (do 1918 roku Rummel) był oficerem, generałem dywizji Wojska Polskiego i pułkownikiem artylerii konnej armii Imperium Rosyjskiego. Urodził się 3 czerwca 1881 roku w Grodnie. Ukończył Korpus Kadetów w Pskowie oraz Konstantynowską Szkołę Wojskową w Petersburgu. Służył podczas wojny japońsko-rosyjskiej i I wojny światowej. W 1917 roku zaangażował się w tworzenie polskich oddziałów na Ukrainie.

Od listopada 1918 roku służył w Wojsku Polskim. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej, dowodził między innymi 1 Dywizją Jazdy i uczestniczył w bitwie pod Komarowem. W 1924 roku objął dowództwo 1 Dywizji Kawalerii w Białymstoku, a w 1928 roku awansował na generała dywizji. W 1939 roku dowodził Armią „Łódź”, a następnie Armią „Warszawa”. Po kapitulacji Warszawy trafił do niewoli niemieckiej. Po wojnie wrócił do Polski i służył jako doradca do spraw szkolenia Naczelnego Dowódcy Wojska Polskiego. W 1947 roku przeszedł w stan spoczynku. Był autorem wspomnień „Za honor i ojczyznę”. Zmarł w Warszawie.

Na podstawie artykułu „Juliusz Rómmel” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.