NOCLEGI
ROZKŁADY
REKLAMA
W miniony poniedziałek, 25 maja, na skwerze u zbiegu ulic Branickiego i Miłosza pierwsze pierwsze tegoroczne miodobranie. Białostocka Miejska Pasieka, która powstała w 2019 roku jako naturalna kontynuacja projektu miejskiego łąki kwietnych, z roku na rok, dostarczając coraz bogatsze plany. Jak informują o zastosowaniu miasta, zebrany tu surowiec nie trafiający do komercyjnej sprzedaży, lecz od lat z obsługą celom promocyjnym stolicy Podlasia. To właśnie między innymi, które są powiązane z działaniami na rzecz ochrony owadów zapylających Białystok, są ogólnopolskie, iz dumą są członkami honorowego „Miast Przyjaznych Pszczołom”.
Projekt ten ma jednak zastosowanie głębszy wymiar niż tylko produkcja miejskiego smakołyku. Przede wszystkim szeroko zakrojona inicjatywa edukacyjna oraz kluczowy element dostępu do programu „Ochrona owadów zapylających na obszarze Białegostoku”. Pszczoły w tkance komunikacji miejskiej doskonałe warunki do bytowania. przekazują to słowa prezydenta Tadeusza Truskolaskiego, który z dumą zaznacza, że lokalne roje mają się świetnie, a sama pasieka stale się rozwija, przedstawiając mieszkaniacom o fundamentalnym znaczeniu tych stworzeń dla przetrwania całego ekosystemu.
Od zabytków historycznych do rekordów naukowych
Warto pamiętać, jak wyposażenie jest początkiem tego funkcjonalnego urządzenia. Miejska Pasieka została zarejestrowana w rejestrze rejestrowym przez Powiatowego Lekarza Weterynarii. Na starcie liczy się pięć uli, z cztery, które istnieją w przypadku obiektów zabytkowych, uzyskanych z różnych zakątków regionu – w tym jednym przypadku, który jest podobny do siebie blisko sto lat. Konstrukcje te zasiedlono wyjątkowo łagodnymi pszczołami ras Krainka, sprowadzonymi z kontrolowaną hodowlą Instytutu Pszczelarstwa w Końskowoli.
Zgodnie z udostępnionymi przez magistrat, w zasięgu przestrzeni ta powiększyła się o kolejne niezwykłe eksponaty, w tym tradycyjne kłody bartne wykonane z pni drzew sosnowych. Dziś na skwerze funkcjonuje już osiem ulic. Wraz z rozbudową infrastruktury skokowego wzrostu ilościowego pozyskiwania miodu. Podczas gdy w 2020 roku pszczelarze zebrali 98 kg, w przypadku katastrofy było już rekordowe 211 kg. Take wynika z usługi gigantycznej bazy pokarmowej dostępnej przez cały sezon wegetacyjny: okolicznych pól słonecznych, bogatych łąk kwietnych oraz intensywnych kwitnących miejskich drzew owocowych, takich jak jabłonie, grusze, wiśnie czy śliwe.
Leśne barcie i hotele dla dzikich zapylaczy
Działania proekologiczne Białegostoku prowadzą jednak daleko poza jeden skwer. Jak wypływają z komunikatów miejskich, już w 2020 roku w Lesie Zwierzynieckim, tuż obok Alei Myrchów, utworzona została specjalna pasieka leśna. Składa się na z użytkownika barci wydłubanej dawną metodę w pniu martwej sosny oraz dwóch kłód bartnych, co pozwala na odtworzenie użytkowych warunków życia dzikich rojów.
Co ciekawe, miasto z równą troską dba o owady, które nie mają wpływu na wielką społeczność. Na terenie łąk kwietnych przy ul. Branickiego oraz ul. Klepackiej s utworzone tzw. sandaria – specjalne, strefyo-kamienne dla dzikich, zapylających gniazd bezpośrednio w ziemi. Instalacje te odtwarzają naturalne, takie jak nasłonecznione warunki bytowe. Korzystają z nich m.in. pszczolinki, smukliki czy lepiarki, których samice kopią w żywych norkach lęgowych. Te dzikie pszczoły samotnice są zupełnie niegroźne i niezwykle nieprzyjemne dla ludzi, ponieważ nie wymagają stosowania broni masowych rojów. Badania wykazały, że zapewnienie dostępu do odsłoniętego, piaszczystego gruntu to kluczowego elementu nowoczesnej ochrony przyrody w miastach.
Projekt ten ma jednak zastosowanie głębszy wymiar niż tylko produkcja miejskiego smakołyku. Przede wszystkim szeroko zakrojona inicjatywa edukacyjna oraz kluczowy element dostępu do programu „Ochrona owadów zapylających na obszarze Białegostoku”. Pszczoły w tkance komunikacji miejskiej doskonałe warunki do bytowania. przekazują to słowa prezydenta Tadeusza Truskolaskiego, który z dumą zaznacza, że lokalne roje mają się świetnie, a sama pasieka stale się rozwija, przedstawiając mieszkaniacom o fundamentalnym znaczeniu tych stworzeń dla przetrwania całego ekosystemu.
Od zabytków historycznych do rekordów naukowych
Warto pamiętać, jak wyposażenie jest początkiem tego funkcjonalnego urządzenia. Miejska Pasieka została zarejestrowana w rejestrze rejestrowym przez Powiatowego Lekarza Weterynarii. Na starcie liczy się pięć uli, z cztery, które istnieją w przypadku obiektów zabytkowych, uzyskanych z różnych zakątków regionu – w tym jednym przypadku, który jest podobny do siebie blisko sto lat. Konstrukcje te zasiedlono wyjątkowo łagodnymi pszczołami ras Krainka, sprowadzonymi z kontrolowaną hodowlą Instytutu Pszczelarstwa w Końskowoli.
Zgodnie z udostępnionymi przez magistrat, w zasięgu przestrzeni ta powiększyła się o kolejne niezwykłe eksponaty, w tym tradycyjne kłody bartne wykonane z pni drzew sosnowych. Dziś na skwerze funkcjonuje już osiem ulic. Wraz z rozbudową infrastruktury skokowego wzrostu ilościowego pozyskiwania miodu. Podczas gdy w 2020 roku pszczelarze zebrali 98 kg, w przypadku katastrofy było już rekordowe 211 kg. Take wynika z usługi gigantycznej bazy pokarmowej dostępnej przez cały sezon wegetacyjny: okolicznych pól słonecznych, bogatych łąk kwietnych oraz intensywnych kwitnących miejskich drzew owocowych, takich jak jabłonie, grusze, wiśnie czy śliwe.
Leśne barcie i hotele dla dzikich zapylaczy
Działania proekologiczne Białegostoku prowadzą jednak daleko poza jeden skwer. Jak wypływają z komunikatów miejskich, już w 2020 roku w Lesie Zwierzynieckim, tuż obok Alei Myrchów, utworzona została specjalna pasieka leśna. Składa się na z użytkownika barci wydłubanej dawną metodę w pniu martwej sosny oraz dwóch kłód bartnych, co pozwala na odtworzenie użytkowych warunków życia dzikich rojów.
Co ciekawe, miasto z równą troską dba o owady, które nie mają wpływu na wielką społeczność. Na terenie łąk kwietnych przy ul. Branickiego oraz ul. Klepackiej s utworzone tzw. sandaria – specjalne, strefyo-kamienne dla dzikich, zapylających gniazd bezpośrednio w ziemi. Instalacje te odtwarzają naturalne, takie jak nasłonecznione warunki bytowe. Korzystają z nich m.in. pszczolinki, smukliki czy lepiarki, których samice kopią w żywych norkach lęgowych. Te dzikie pszczoły samotnice są zupełnie niegroźne i niezwykle nieprzyjemne dla ludzi, ponieważ nie wymagają stosowania broni masowych rojów. Badania wykazały, że zapewnienie dostępu do odsłoniętego, piaszczystego gruntu to kluczowego elementu nowoczesnej ochrony przyrody w miastach.
PRZECZYTAJ JESZCZE
